210 68 10 300 24ώρες/7ημέρες Πληρωμη Online
GVHD_survival_rate

Στην περίπτωση μιας μεταμόσχευσης, αν αυτόλογα βλαστικά κύτταρα δεν είναι διαθέσιμα ή δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν, η καλύτερη εναλλακτική λύση είναι συνήθως η χρήση βλαστικών κυττάρων από κάποιο συγγενή (ιδανικά από αδελφό ή αδελφή). Σύμφωνα με μία μελέτη στο επιστημονικό περιοδικό The New England Journal of Medicine1, το ποσοστό επιβίωσης των ασθενών, που έχουν δεχτεί μόσχευμα βλαστικών κυττάρων από αδερφό/ή (κύτταρα δηλαδή που ενδεχομένως προέρχονται από ιδιωτική / οικογενειακή τράπεζα φύλαξης βλαστοκυττάρων), ένα χρόνο μετά τη μεταμόσχευση είναι περίπου 63%. Η χρήση βλαστικών κυττάρων μη συγγενούς δότη (κύτταρα δηλαδή που προέρχονται από κάποια δημόσια τράπεζα) μειώνει το παραπάνω ποσοστό σε 29%.

 

GVHD

Σύμφωνα με την ίδια μελέτη, σε περίπτωση που χρησιμοποιηθεί μόσχευμα βλαστικών κυττάρων μη συγγενούς δότη (από τράπεζα δωρεάς), το ποσοστό εμφάνισης θανατηφόρου αντίδρασης του μοσχεύματος έναντι του δέκτη (GVHD) ανέρχεται σε 20%. Αντίθετα, αν χρησιμοποιηθεί μόσχευμα βλαστικών κυττάρων από αδερφό/ή (κύτταρα δηλαδή που ενδεχομένως προέρχονται από ιδιωτική / οικογενειακή τράπεζα φύλαξης βλαστοκυττάρων), το ποσοστό αυτό είναι πολύ χαμηλό και ανέρχεται σε 5%.

Συμπερασματικά, οι τράπεζες δωρεάς μπορούν να συμβάλλουν στην εύρεση ενός δείγματος κατάλληλου προς μεταμόσχευση αλλά όχι του ιδανικότερου για κάθε συγκεκριμένη περίπτωση. ‘Όταν το θέμα είναι η επιβίωση ενός ανθρώπου, η εύρεση του “τέλειου” μοσχεύματος κρίνεται καθοριστικής σημασίας. Οι οικογένειες που αποφασίζουν να φυλάξουν τα βλαστικά κύτταρα των παιδιών τους επιθυμούν να εξασφαλίσουν την μέγιστη πιθανότητα επιβίωσης αν τα κύτταρα αυτά χρειαστούν και όχι απλά “μία” πιθανότητα.

1.Gluckman E et al. N Engl J Med. 1997, 337, 373-381

Δημοσιεύσεις στον τύπο για σε σχέση με την οικογενειακή φύλαξη βλαστοκυττάρων και τη δωρεά.

error: Content is protected !!
Share This